Zespół / Adam Gąsecki

Adam Gąsecki

Portret mężczyzny z krótkim zarostem w koszulce w palmowe liście, w tle rozmyta zieleń.

Wykształcenie i doświadczenie – oficjalnie

Aktor (dyplom ZASP), performer i twórca projektów teatralnych, przede wszystkim partycypacyjnych, realizowanych procesowo i kolektywnie. Autor scenariuszy spektakli, reżyser, również choreograf w nurcie choreografii eksperymentalnej. Okazjonalnie prowadzi warsztaty i szkolenia z teatru zaangażowanego społecznie oraz edukuje w obszarze działań kulturalnych. Z wykształcenia również psycholog (Wydział Psychologii UW). Członek zarządu Fundacji Drama Way.

Absolwent dwuletniego Kursu Choreografii Eksperymentalnej oraz kilkudziesięciu warsztatów i laboratoriów aktorskich, performerskich, tanecznych, poświęconych pracy z ciałem i pracy z kamerą – łącznie kilku tysięcy godzin praktyki. Absolwent Szkoły Trenerów Dramy Drama Way oraz profesjonalnych kursów z zakresu Teatru Zaangażowanego Społecznie. Ostatnio inspirujących impulsów twórczych dostarczyły mi m.in. poznawanie Metody Demidowa, praktyki wykorzystujące archetypy w aktorstwie oraz pracę z figurami sennymi w choreografii.

Mam w dorobku ponad 30 ról teatralnych i 30 filmowych. Najdłużej byłem związany z Teatrem Sztuka Ciała, który przez kilka lat także współprowadziłem. Gościnnie lub przez krótszy czas współpracowałem również z kilkoma innymi teatrami, przede wszystkim nieinstytucjonalnymi.

W ciągu ostatnich kilkunastu lat zrealizowałem jako autor 25 projektów teatru partycypacyjnego – od pomysłu, przez pracę z grupą, po reżyserię spektaklu. Wśród nich znalazła się większość edycji Art Generacji, kilka programów Lata w teatrze realizowanych na zaproszenie ośrodków kultury oraz szereg innych przedsięwzięć.

Czym jest dla mnie praca w Fundacji?

Od niemal 10 lat praca w Fundacji to dla mnie przede wszystkim Art Generacje, w tym od 5 lat – współtworzenie ich w duecie z Aldoną. Z każdą kolejną edycją dorastałem jako artysta, prowadzący i człowiek. Czuję się odpowiedzialny za naszą twórczą Społeczność, dzięki której sam doświadczam, co to słowo naprawdę znaczy.

Ogromną przyjemność daje mi towarzyszenie Uczestniczkom i Uczestnikom w ich rozwoju twórczym, wspólne poszukiwanie języka artystycznego kolejnych edycji oraz proponowanie i wypróbowywanie rozmaitych praktyk i form ekspresji. Imponują mi ich talenty, pomysły, zaangażowanie, ciekawość i odwaga.

Przy wszystkich „bólach porodowych” towarzyszących powstawaniu kolejnych spektakli mam też dziką radość z porządkowania chaosu świata w formę sceniczną, którą później dzielimy się z widownią. Każdy gotowy spektakl, już w trakcie grania, pokazuje mi coś nowego, zaskakuje i pozwala dowiedzieć się czegoś o sobie.

Moment lub zdarzenie z pracy, które będę zawsze pamiętać

W Art Generacjach wydarzyło się tak wiele takich momentów, że można by o nich napisać książkę. Wybiorę jeden, z edycji z 2025 roku, zatytułowanej „Los tak chciał”.

W grupie były aż 33 osoby, a nasze eksploracje i praktyki po raz pierwszy naprawdę „wymknęły się z rąk”. Wygenerowaliśmy mnóstwo wartościowych wątków, choreografii, form i obrazów scenicznych. Nasze rozważania krążyły między losem pojedynczych osób, refleksją nad fatum i koniecznością a geopolityczną machiną mielącą maluczkich. Zaplanowana liczba spotkań przestała wystarczać. Choć do premiery pozostawało jeszcze kilka tygodni, patrząc na ogrom materiału i liczebność grupy, wiedziałem, że „nie dowieziemy”.

I wtedy to grupa wykazała się niezwykłą odpowiedzialnością. Być może wszyscy zaczęliśmy odczuwać naszą wspólnotę losu. Umówiliśmy się na kilkanaście dodatkowych terminów, a wiele pomysłów było rozwijanych również na czatach i spotkaniach poza próbami. To, że dodatkowy wysiłek wyszedł z inicjatywy samych Uczestniczek i Uczestników, zdjęło mi z pleców sporą część ciężaru. Poczułem, że naprawdę ponosimy wspólną odpowiedzialność.

Dowieźliśmy. Powstał długi, wielopoziomowy spektakl, widownia pękała w szwach, a po pokazach padały poruszające słowa. Rok później wznowiliśmy przedstawienie.

Całe to doświadczenie było oczywiście bardzo trudne – wszyscy poświęcili mu ogromną ilość czasu. Nie chciałbym ponownie przechodzić takiej „przygody” i takich nerwów. Jest w tym zresztą coś, czego trochę się wstydzę. Ale właśnie wtedy uświadomiłem sobie, że jesteśmy czymś więcej niż „po prostu projektem”, a słowo Społeczność Art Generacji zaczęło nabierać dla mnie prawdziwego znaczenia.